1- شنونده بهتري باشيد

اغلب گفته مي‌شود كه كليد يك رابطه سالم، گوش دادن است. اما اين فقط به معني باز نگاه داشتن گوش‌ها نيست. ما اغلب از چيزهايي كه در روند گوش دادن اختلال ايجاد مي‌كنند آگاه نيستيم، مثلا…



فكر كردن همزمان: از آنجاييكه جريان فكر ما سريع‌تر از صحبت كردن ماست پروسه فكر كردن اغلب با حرف زدن تداخل مي‌كند. بسياري از افراد متوجه مي‌شوند كه در حالي كه دوست يا همكارشان در حال صحبت كردن است، مغز آنان در حقيقت به جاي گوش دادن به صحبت فرد بيشتر روي تهيه يك جواب تمركز كرده است. براي برطرف كردن اين حالت سعي كنيد مانند كارآگاهان باشيد. تصور كنيد كه شغل شما اين است كه دقيقا آنچه را كه فرد مقابل مي‌گويد بفهميد. حتي در مورد نقطه نظرات خاص فرد از او سوال كنيد. اين به شما كمك خواهد كرد كه فكر خود را روي صحبت فرد مقابل متمركز كنيد.

رفتارهاي پيش‌داورانه: اگر اعتقاد قلبي شما اين است كه نظر شما هيچگاه تغيير نمي‌كند و يا شما فقط خود را قبول داريد و اهميتي به ديگران نمي‌دهيد . اين طرز فكر نيز مانع از گوش دادن دقيق مي‌شود . شما در واقع قبل از اينكه چيزي را شنيده باشيد آن را مردود دانسته‌ايد. راه‌حل اين است كه به خود يادآوري كنيد كه انتخاب شما اين است كه گوش فرا دهيد و همين‌طور به ياد داشته باشيد كه گوش دادن به ديگران خود موجب مي‌شود كه آنها نيز بهتر به حرف‌هاي شما گوش دهند.

پرت‌شدن حواس: اگر ما به طور خاص به گفته‌هاي فرد مقابل علاقه‌مند نيستيم و يا اينكه واقعا نمي‌خواهيم به حرف آنها گوش دهيم، خيلي راحت ممكن است به چيز ديگر توجه كنيم و يا حتي چشم‌هايمان را به سمت ديگر بچرخانيم و نطق طرف را كور كنيم . اما در اينجا هم حداقل مي‌شود يك نمايش توجه كردن را بازي كنيد و به چشم‌هاي طرف مقابل نگاه كنيد و سرتان را تكان دهيد و گاهي نيز اصوات تاييدكننده به كار ببريد.

 

2- بدانيد چه موقع ساكت شويد

آيا تا حالا متوجه شده‌ايد كه شما داريد جملات ديگران را تمام مي‌كنيد؟! اين كار را متوقف كنيد. همه انسان‌ها يكسري نيازهاي اوليه دارند از جمله اينكه احساس كنند كه اهميت دارند و فهميده مي‌شوند وقتي شما اجازه نمي‌دهيد كه فرد حرفش را تمام كند و در يك گفتگو به ميان صحبت فرد مقابل مي‌پريد و جملات او را تمام مي‌كنيد در واقع تلاش او براي ارتباط برقرار كردن را مي‌رباييد و باعث مي شويد فرد احساس نااميدي و ناديده انگاشته شدن كند. ربودن مكالمه مانع از پيدايش عمق و صميميت درگفتگو مي‌شود و آن را تبديل به يك گفتگوي سطحي و يك طرفه مي‌كند . بخصوص افرادي كه مكررا اين كار را انجام مي‌دهند احساس نخوت را منتقل مي‌كنند و به نظر مي‌رسد فرد رباينده مكالمه معتقد است كه هميشه بهتر از همه مي‌داند.



و اما اگر شما كسي هستيد كه گفتگوي شما ربوده مي‌شود چه بايد بكنيد :



عقب‌نشيني نكنيد. به جاي آن بگوييد: «اگر مي‌توانستم حرفم را تمام كنم …»

خودتان نمونه خوبي باشيد. اگر موقعي متوجه شديد كه شما خود كلام فرد رباينده مكالمه را قطع كرديد. بگوييد: «ببخشيد كه حرف شما را قطع كردم. داشتيد مي‌گفتيد …».

منظور خود را از گفتگو بيان كنيد. قبل از شروع به صحبت بگوييد: «ببين من فقط مي‌خوام اين موضوع را با تو در ميان بگذارم. بنابراين لطفا به من جواب نده يا نصيحت نكن. من فقط مي‌خوام كه تو گوش بدي.»
 

3- خواسته‌هاي خود را بيان كنيد

آيا تصور مي‌كنيد كه ديگران انتظارات شما از آنان را مي‌دانند؟ بخصوص همسر شما؟ حتما تاحالا پيش آمده است كه به همسر خود گفته‌ايد: «من نبايد اين را به تو بگويم. تو خودت بايد بدوني …»



خيلي خوب مي‌شد اگر آدم‌ها به صورت شهودي مي‌فهميدند كه طرف مقابلشون دقيقا چي مي‌خواد و چه انتظاراتي داره اما در واقعيت اينطور نيست. اگر تصور شما اين است كه ديگران دقيقا بايد بدانند كه شما چه انتظاراتي داريد و چه فكر مي‌كنيد و يا دوست داريد ديگران چگونه با شما رفتار كنند، در اين صورت اغلب نااميد خواهيد شد. اگر شما از اين جهت فرد مقابل را سرزنش مي‌كنيد در واقع مسووليت بيان انتظارات و خواسته‌هاي خود را نپذيرفته‌ايد.



از خودتان بپرسيد:

آيا انتظارات خود را واضح و شفاف بيان كرده‌ايد؟
يا انتظارات شما از ديگران منطقي و واقع‌گرايانه است؟
آيا به طرف مقابل هم اين فرصت را داده‌ايد كه انتظارات خود را از شما بيان كند؟


4- اعتماد به نفس بيان حرف خود را داشته باشيد

اگر شما از آن دسته افرادي هستيد كه از مقابله پرهيز مي‌كنند، احتمال دارد كه از كنار مشكلات بگذريد به اين اميد كه خودشان برطرف شوند اما اين خطر وجود دارد كه اين روش پرهيز از مقابله به صورت‌هاي اشتباه و مخربي تفسير شوند. مثلا ممكن است به عنوان نشانه‌اي از ضعف تلقي شود ضمن اينكه صلح كوتاه و موقتي مي‌تواند در درازمدت پيش زمينه‌اي براي يك مشكل مهم شود. براي اينكه در يك مقابله، گفتگو به صورت موفقيت‌آميزي پيش برود :